Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

Μανιφέστο


Η καλύτερη απάντηση στο προηγούμενο μου ποστ, είναι η πραγματικότητα, που μας ξύπνησε λίγο απότομα, αλλά επιτέλους ήρθε.

Πριν την εξέγερση κατηγορούσαμε τα παιδιά ως “απολιτίκ”, “του δωματίου”, “του ίντερνέτ”, “χαμένη γενιά”, “χωρίς όνειρα”, “μαμόθρεφτα”.

Μετά την εξέγερση έγιναν τα “κωλόπαιδα”, “χωρίς ανατροφή”, “δεν έχουν τρόπους”, “δε σέβονται τίποτα”. Και βέβαια οι “κουκουλοφόροι”.

Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε? Παιδιά που θα σκύβουν το κεφάλι στη ζωή που τους προετοιμάσαμε, νενέκους που θα δουλεύουν για 700 €, προκειμένου κάποιοι να χέζονται στο τάληρο, ή ανθρώπους που θα παλέψουν, για να ζήσουν με αξιοπρέπεια μία ζωή με σημασία και όνειρα. Ξαφνικά η ψευτοηθική μας περίσσεψε από τα μπατζάκια. Και όταν πήγαμε να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα της δήθεν ηθικής μας τους το γυρίσαμε στα “μη” της βιοπάλης, προκειμένου να τα τρομάξουμε και να σκύψουν πάλι το κεφάλι.

Μην προσπαθούμε να φτιάξουμε τα παιδιά κατά τη δική μας εικόνα και ομοίωση. Αρκετά τα επιβαρύναμε με την κοινωνία που τους προετοιμάσαμε. Ας αφήσουμε σε αυτά την τελική επιλογή.


Την τελευταία εβδομάδα η μαθητιώσα νεολαία βρίσκεται στους δρόμους. Την τελευταία εβδομάδα για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας ξελασπώνουν τα παιδιά μας. Τώρα έρχεται η δική μας ώρα. Από εδώ και πέρα αρχίζει αυτή η ανένδοτη αλληλουχία γεγονότων, που βάζει εμάς να γράφουμε ιστορία. Από εδώ και πέρα αρχίζουμε όλοι να παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας με σκοπό να αλλάξουμε τις ζωές μας.

Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Υπάρχει μόνο η φαντασία και η διάθεση να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο και το δικαιότερο. Ούτε υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Γι’ αυτό σπάμε ηλίθιους διαχωρισμούς σε αριστερούς και δεξιούς, αφήνουμε πίσω κομματικές ταυτότητες και γραμμές, πετάμε στα σκουπίδια ό,τι μας μπλοκάρει, σκεφτόμαστε ελεύθερα, λειτουργούμε συλλογικά και αλληλέγγυα.

Κάνουμε από τα πιο απλά, όπως :

Πιάνουμε κουβέντα με όλους για όλα, όχι τα συνηθισμένα αλλά αυτά που μας βασανίζουν.

Γράφουμε μόνοι μας ή με άλλους ένα φλογερό κείμενο, το βγάζουμε φωτοτυπίες και το μοιράζουμε στον κόσμο.

Παίρνουμε με τους φίλους μας φύλλα ταπετσαρίας, γράφουμε σε αυτά συνθήματα που μας αρέσουν όπως “όλοι στους δρόμους”, “κάντε συνελεύσεις παντού” και τα κολλάμε σε όλα τα λεωφορεία. Το μήνυμά μας να φτάσει σε όλη την πόλη.

Κάνουμε αυθόρμητες εκδηλώσεις στους δρόμους της πόλης, ό,τι γουστάρει και αγαπά ο καθένας.

Πηγαίνουμε στις καταλήψεις των μαθητών, κουβεντιάζουμε με τα παιδιά, ακούμε αυτά που έχουν να μας πουν, τα στηρίζουμε ψυχολογικά.

Συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις, πορείες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις.

Δεν καθόμαστε μόνοι σπίτι μας. Η σύναξη κάτω του ενός ατόμου τιμωρείται με απουσία από την ιστορία. Έχει ωραίο Ήλιο και ωραίους Ανθρώπους έξω.

Μέχρι τα λίγο πιο πολύπλοκα, όπως :

Όσοι συμμετέχουμε σε κινήματα πόλης και συλλόγους καλούμε σε τοπική πορεία και μετά λαϊκή συνέλευση. Αν μπορούμε, καταλαμβάνουμε κάποιο δημόσιο χώρο και τον κάνουμε σπίτι μας, καλώντας εκεί τοπικές συνελεύσεις. Στις συνελεύσεις συζητάμε αρχικά ό,τι μας βασανίζει, από το πιο απλό ως το πιο σύνθετο και μετά προτείνουμε και συζητάμε λύσεις. Μεταξύ μας την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών την αφήνουμε στους πολιτικούς.

Όσοι συμμετέχουμε σε σωματεία εργαζομένων σπάμε επειγόντως ό,τι έχει μπλοκάρει τη δράση τους ως τώρα. Περνάμε ψηφίσματα, καλούμε τους εργαζομένους για συμμετοχή στις πορείες και στις συνελεύσεις μας, ενισχύουμε τις δημοκρατικές διαδικασίες, συντονιζόμαστε με άλλα σωματεία, καλούμε σε απεργία. Ξεπερνάμε χωρίς πολλά πολλά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, πρωτοβάθμιες ή δευτεροβάθμιες, αν είναι διεφθαρμένες και εμποδίζουν σε όλα αυτά.

Όσοι συμμετέχουμε σε κόμματα ή σε αρτηριοσκληρωμένες καταστάσεις δεν υπακούμε σε γραμμές. Η δική μας άποψη για τα πράγματα έχει μεγαλύτερη αξία από αυτή της γραμμής. Όπως και η άποψη του διπλανού. Η αλήθεια της γραμμής δεν καλύπτει την αλήθεια κάθε ανθρώπου. Η αλήθεια κάθε ανθρώπου όμως αλλάζει την πραγματικότητα. Και αυτό γίνεται εδώ και τώρα.

Μην κοιτάτε αποσβολωμένοι όσοι διαβάσατε το κείμενο. Αυτά όλα και άπειρα άλλα ήδη συμβαίνουν. Απλώς έτυχε και δεν το πήρατε χαμπάρι.

Προς τους δημοσιογράφους : Να χαρείτε, σταματήστε να βιντεοσκοπείτε ή να μεταδίδετε τα δάχτυλο αντί για το φεγγάρι. Εντάξει, ακούσαμε εκατομύρια φορές για τα 250 καταστήματα που έπαθαν ζημιές. Για τη νεολαία όμως, για την κοινωνία και τα προβλήματά της δεν ακούσαμε τίποτα. Τι νομίζετε ότι όλοι αυτοί που γεμίζουν τις διαδηλώσεις, τις συνελεύσεις κτλ είναι βαλτοί? Έχετε καταντήσει πια γραφικοί. Όσο και να θέλετε, ο κόσμος πλέον για πρώτη φορά συζητάει και κατεβαίνει στους δρόμους για άλλα πράγματα από αυτά που του μεταδίδετε. Συνεχίστε αυτή τη χαζή κωμωδία. Αυτή τη φορά θα την παίζετε χωρίς θεατές.

Προς τους καλλιτέχνες : Καιρός να βγείτε στους δρόμους. Δεν γίνατε αυτό που γίνατε, για να εκτελείτε μπροστά σε κλειστά μάτια/ώτα. Γεμίστε την πόλη με δρώμενα. Πάτε στις συνελεύσεις και προτείνετε θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα και θα δείτε ανταπόκριση. Κατεβείτε στις διαδηλώσεις με δρώμενα. Τι ακριβώς περιμένετε, για να σταματήσετε τον εκφυλισμό στον οποίο έχει φτάσει η τέχνη σήμερα?

Προς τους ανθρώπους του πνεύματος : Εδώ δύσκολα τα πράγματα. Εσάς σας έχει βαρέσει τόσο η μαλακία τα τελευταία χρόνια, που σημερά έχετε φτάσει στο σημείο να αναμασάτε την προπαγάνδα των καναλιών, που μεταδίδει το κράτος. “Όχι άλλη Βία”, “Βάνδαλοι”, “γνωστοί - άγνωστοι”, “τα παιδιά σήμερα δεν έχουν καλή ανατροφή”. Ξυπνήστε από τον λήθαργο, στον οποίο έχετε περιπέσει και ως γερασμένα μυαλά που είστε ενωθείτε και εσείς με τον κόσμο και κάντε ένα ελάχιστο κάτι. Η πνευματική “πρωτοπορία” αυτής της κοινωνίας είστε αναντίστοιχη της εποχής και αυτό είναι η χειρότερη βρισιά για εσάς.

Προς τους πολιτικούς : Αφού δεν υπάρχετε, που δεν υπάρχετε, δεν πάτε σπίτια σας? Στις τελευταίες εκλογές υπήρχε ένα μπλουζάκι που έλεγε “ψήφο σε κανένα πούστη, μπουρδέλο τα κάνω και μόνος μου”.

Προς τους “καπιτάλες” : Μμμ, κάτι μου λέει ότι τελικά εσείς παίρνετε όλες τις αποφάσεις άρα εσείς είστε και το πρόβλημα. Φροντίστε να συνηθίσετε αυτούς τους καιρούς που ζούμε σε μία άλλη ποιότητα δημοκρατίας. Κάτι τρίζει? Μην φοβάστε, μάλλον είναι το έδαφος κάτω από τα πόδια σας.

(αναδημοσίευση από : http://inlovewithlife.wordpress.com/)

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Όνειρα...


Η γενιά των γονιών μου ήταν άνθρωποι που ονειρεύονταν να δουν τα παιδιά τους να ονειρεύονται. Η γενιά μου είναι άνθρωποι που κυνήγησαν το όνειρό τους για να μην χρειαστεί ποτέ να κοιτάξουν πίσω. Η γενιά των παιδιών μου είναι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στα όνειρα γιατί ποτέ δεν είδαν δικά τους...

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

Διδάσκονται να ζουν, να ονειρεύονται


Κι όμως, το σχολείο που ονειρεύτηκα υπάρχει και λειτουργεί σήμερα. Όχι στην χώρα που ζω, αλλά στη Δανία.
Εκεί που ζουν οι πιο ευτυχισμένοι νέοι, νέοι που έχουν εμπιστοσύνη στο μέλλον, ζουν ανέμελοι και χωρίς άγχος.
Και δεν μπορώ να μη σκεφτώ πως στη χώρα μας - στη χώρα που καυχιώμαστε πως γέννησε τον πολιτισμό - οι μαθητές είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι. Τα φροντιστήρια θεωρούνται φυσιολογικά από την προσχολική ηλικία, οι εξωσχολικές δραστηριότητες θεωρούνται υποχρεωτικές, το άγχος και η πίεση κυριαρχεί και κουράζει νέους και οικογένεια, και η νεανική ανεμελιά θεωρείται αιτία αποτυχίας ζωής...
Μήπως προλαβαίνω να βρω καμιά δουλειά στη Δανία;

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2008

Η πρώτη επαφή...


Ο μικρός μεγαλώνει με γοργούς ρυθμούς. Ήδη γυρίζει από ανάσκελα στο πλάι, και όταν είναι μπρούμυτα μετακινείται μέχρι την άλλη άκρη του κρεβατιού πιο γρήγορα άπό όσο κάνω εγώ για να του ετοιμάσω το μπιμπερό...
Αύριο είναι η μεγάλη μέρα. Η μέρα που θα επιστρέψει από τις διακοπές της η μικρή μας, και θα γνωρίσει πρώτη φορά από κοντά το "νινί". Μέχρι τώρα μπορεί να έδινε "μάκια" στη φωτογραφία πρωί-βράδυ, αλλά αύριο βράδυ θα έχει την ευκαιρία να δει από κοντά τον νέο ένοικο του σπιτιού. Περιμένω με αγωνία να δω τις πρώτες αντιδράσεις...

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

Χρόνια πολλά...


Ξαφνικά, μέσα στον ύπνο μου ακούω το επίμονο κουδούνισμα. Φυσικά ήταν ήδη περασμένες 9, αλλά με το μπέμπη στο σπίτι τα ωράρια έχουν αλλάξει αισθητά. Αυτό το διάστημα αποφάσισε να τρώει κάθε 4-5 ώρες την ημέρα και κάθε 1,5-2 το βράδυ... Πού θα πάει, θα μάθει ότι σε τούτο τον πλανήτη το βράδυ το έχουμε για να κοιμόμαστε!
Πού είχα μείνει; Ναι, στο κουδούνισμα. Σηκώνω το ακουστικό, και από την άλλη γραμμή ακούω το "χρόνια πολλά". Προσπαθώ να επανέλθω στην πραγματικότητα. Δεν είναι κάποια ονομαστική που ξέχασα. Ποιός γιορτάζει σήμερα; "Ο μπέμπης έγινε ενός μηνός", μου εξηγούν! Έχοντας μόλις λίγες μέρες στο σπίτι, λησμόνησα ότι πέρασε κιόλας ένας μήνας που ήρθε στον κόσμο! Θεέ μου, τι μήνας έντονος κι αυτός! Πάντως πέρασε, και γιορτάζουμε - πρέπει να του φτιάξω ένα ωραίο μπιμπερό να φυσήξει το κεράκι...

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2008

Τον πήραμε στις εκπτώσεις...

Επιτέλους σπιτάκι μας! Μετά από αρκετές μέρες "υπομονής" - λίγες παραπάνω από όσες αντέχαμε - τελικά χθές, πρώτη μέρα των εκπτώσεων, αποφάσισε η μονάδα να κάνει εκκαθέριση του στοκ που είχε μαζευτεί. 7 εξιτήρια σε μια μέρα! Αν σκεφτεί κανείς πως την προηγούμενη βδομάδα φτάσανε τα 18 νεογνά στην "απλή νοσηλεία", καιρός ήτανε να ηρεμήσει λίγο η μονάδα...
Και ήρθε και η σειρά του δικού μας του παίδαρου να αποχωρήσει. 2520 παρακαλώ - μισό κιλό παραπάνω από τη γέννηση! Και από φαγητό; Ενώ στη μονάδα πέριμέναμε μισή ώρα για να χτυπήσει τα 35-40, ξαφνικά στο σπίτι χτύπησε 50 σε 10'... Μάλλον του αρέσει καλύτερα το περιβάλλον, ή κατάλαβε πως ήρθε σπίτι πια. Για την ώρα είναι ο άρχοντας του σπιτιού - όσο κι αν του μιλάω για την αδελφούλα του που του στέλνει μάκια στη φωτογραφία πρωί-βράδυ, δεν δείχνει να καταλαβαίνει πως τα πράγματα θα είναι λίγο διαφορετικά όταν μαζευτούμε όλοι πια - δηλαδή σε καμιά δεκαρία μέρες... Τότε θα είναι πλήρης η οικογένεια...
Καλώς σας βρήκα, μου έλειψε και το σπίτι μου και το κρεβατάκι μου, μέχρι και τα ζιζάνια στο μπαξέ που γίνανε πιο ψηλά από τα δέντρα...

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2008

Άντε να πάμε στο σπιτάκι μας...


Πρέπει λένε οι γιατροί να φάει όλο του το γάλα (8χ40) με το μπιμπερό. Και αυτός όλο κοιμάται! Με το ζόρι τρώει 10-20 ml τη φορά, και το υπόλοιπο πάει με τον καθετήρα που όλο τραβάει και βγάζει, και όλο του τον ξαναφοράνε... Άντε αγορίνα μου να πάμε σπιτάκι μας, δεν ξέρω πόσο υπομονή μπορώ να κανω πια...

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008

Το μεγάλο μωρό...


Η μέρα εντέλει ήταν η Δευτέρα 23.6. Και ήμουνα μόλις 32+5, 10 μέρες πριν θεωρηθεί πλήρης η κύηση. Αυτές τις μέρες πρέπει να τις περάσει στη θερμοκοιτίδα. Η προεκλαμψία ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκε μέχρι τελευταία στιγμή, όμως το doppler έδειξε αμνιακό υγρό στα κατώτατα φυσιολογικά, και οι γιατροί αποφάσισαν ότι δεν έπρεπε να περιμένουν μέχρι να πέσει κι άλλο. Και έτσι ο μικρός εμφανίστηκε αρκετές μέρες πριν το αναμενόμενο, με μόνο πρόβλημα για τις λειψές του μέρες το πρόβλημα της διατροφής. Είναι μικρός ακόμη για μπιμπερό, και έτσι τρεφεται με σωληνάκι. Δυστυχώς όμως πρέπει να μάθει να μην το βγάζει - κάνει "αναγωγές" αρκετά συχνά, που αναρωτιέμαι αν θα φτάσουν δέκα μέρες για να μάθει να τρώει...
Ωστόσο, ο παίδαρος βγήκε 2.020, και αυτό έφτασε για να ονομαστεί από το νεογνολογικό "το μεγάλο μωρό". Εμένα πάντως μου μοιάζει γίγαντας το δίκιλο μου, και ανυπομονώ να τον σφίξω στην αγκαλιά μου - μόλις δυο-τρεις φορές κατάφερα μέχρι στιγμής να τον πάρω αγκαλιά για λίγα λεπτά. Για την ώρα περιμένω ση Θεσ/νίκη μέχρι νεωτέρας...

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2008

Αύριο η μεγάλη μέρα;


Αύριο μην πάρεις πρωινό, μου είπε ο γιατρός στη σημερινή ενημέρωση. Θα κάνουμε μια τελευταία εξέταση, και αν δείξουν αυτό που υποψιάζονται, τότε μπαίνω για καισαρική.

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

Εδώ Νοσοκομείο. Εδώ Νοσοκομείο

Σας μιλάει ο πομπός των αποκλεισμένων…
Η κατάσταση μέρα με τη μέρα δυσκολεύει. Τώρα μου απέκλεισαν την επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Και το κινητό και η σύνδεση ίντερνετ αρνούνται να κάνουν σύνδεση. «Σφάλμα σύνδεσης» γράφει σε κάθε απόπειρα να επικοινωνήσω… Το παράξενο είναι, πως το δίκτυο δεν παρουσιάζει το ίδιο πρόβλημα με τους άλλους χρήστες – απλά αρνείται σε μένα τη χρήση του… Τελικά το έλυσα το πρόβλημα. Μετά από επικοινωνία με την cosmote, μου εξήγησε ότι είχα ... 3G, ενώ η κεραία στην περιοχή υποστηρίζει μόνο το παλιό σύστημα... Κι εγώ που νόμιζα ότι με τη νέα τεχνολογία είχες καλύτερη πρόσβαση παντού! Έτσι, το ασύρματο ιντερνετ σέρνεται, αλλά τουλάχιστον ξαναδουλεύει πάλι, το ίδιο και το κινητό - σε 2G.
Η κλινική πάλι γέμισε νεοεισερχόμενες. Θα αρχίσω να μην έχω χώρο στη μνήμη για τις συγκατοίκους μου στο θάλαμο.
Η πρώτη ήταν από το νησί. Ο άντρας της έμεινε πίσω με τα δυο παιδιά, και ήρθε μονάχη της για τον ερχομό του τρίτου. Έδειχνε τόσο δυνατή, τόσο αποφασισμένη.
Η άλλη ήταν πιο αποφασισμένη. Και αυτή για τον ερχομό του τρίτου περίμενε, αλλά δεν άφησε τον άντρα της με τα παιδιά. Πήρε το θάρρος, και μετά από χρόνια κακοποίησης, προτίμησε να φωνάξει «φτου ξελευθερία» και να απευθυνθεί στο σύλλογο προστασίας κακοποιημένων γυναικών. Τώρα έπρεπε να κάνει τα χαρτιά της μόνη της, από την αρχή, με όλο το γολγοθά της ελληνικής γραφειοκρατίας μπροστά της, με τρία παιδιά που στηρίζονται μόνο σε αυτήν πια. Είχε τη μάνα της, την αδελφή της και «όλη τη γειτονιά» να τους στηρίζει – και ένα χαμόγελο στα χείλη για τη νέα ζωή που τους περιμένει όλους πια.
Μετά ήρθε η κοπελιά στο μήνα της, αλλά με τσιμπημένη πίεση. Οι εξετάσεις πήγανε καλά, αλλά οι γιατροί προτίμησαν να μην περιμένουν άλλο – και αυτή είχε τη χαρά να δει το γιο της 2-3 βδομάδες νωρίτερα. Τον έβλεπε να μισανοίγει τα μάτια και να κοιτάει πονηρούλικα και δεν τον χόρταινε.
Ύστερα ήρθε η άλλη από επαρχία. Τέταρτη προσπάθεια αύξησης ωαρίων. Οι τρεις πρώτες κατέληξαν σε αποβολές, η τελευταία με τρίδυμα. Η πρόσφατη είχε θεαματική εξέλιξη – οκτάδυμα… Ο γιατρός πρότεινε μείωση σε δύο, και έκανε περίδεση μήτρας. Αλλά κάτι δεν πήγε από την αρχή καλά – και αν και δεμένη, η μήτρα δεν μπόρεσε να τα κρατήσει… Την επόμενη μέρα τα δάκρυα δεν ξαναφάνηκαν. Δεν ήταν τυχερό κι αυτή τη φορά. Του χρόνου θα είναι διαφορετική η προσπάθεια, και η ελπίδα δεν πεθαίνει ούτε πτοείται.
Από επαρχία όμως ήρθε και η άλλη, που δεν μιλάει παρά ελάχιστα ελληνικά. «Πονάει λίγκο» και οι γιατροί κάνουν προσπάθειες να εξηγήσουν αυτό το λίγο. Κάνει συσπάσεις, ενώ έχει ακόμη λίγο δρόμο μπροστά της. Προσπαθούν να τα καθυστερήσουν λίγο ακόμη, και μέχρι στιγμής το καταφέρνουν, ωστόσο το χειρότερο είναι η έλλειψη δυνατότητας επικοινωνίας…
Και η επαρχία έστειλε μέχρι και σκωλικοειδίτιδα. Ενώ δεν είναι ασύνηθες, φαίνεται πως ούτε αυτό μπορούν να αντιμετωπίσουν. «Τα νοσοκομεία της περιφέρειας είναι απλοί σταθμοί πρώτων βοηθείων» μου εξήγησε ο άντρας της, και δεν έβρισκα τρόπο να διαφωνήσω, παρόλες τις βαρύγδουπες διαφημίσεις για τα «υπερσύγχρονα νοσοκομεία»… Τελικά η λοίμωξη υποχώρησε, και δεν χρειάστηκε επέμβαση – ωστόσο φεύγοντας είχε αρχίσει να αναθεωρεί την απόφασή της να γεννήσει σε ιδιωτικό…
Και μετά ήρθαν οι σαλονικιές. Και ξαφνικά κατάλαβα ότι οι ντόπιες βιώνουν την παραμονή στο νοσοκομείο ως εγκλεισμό σε φυλακή υψίστης ασφαλείας.
Η μια ήρθε με λίγο αίμα. Και αντί να ηρεμήσει, άρχισαν να την ενοχλούν όλα. Το κρεβάτι είναι σκληρό, το φαγητό είναι χάλια, και γιατί να παραμείνει αφού το αίμα υποχώρησε και όλα τα σχετικά.. Οι προσπάθειές μου να της εξηγήσω, ότι αν αυτή είχε την πολυτέλεια να πετάει τα δύο τρίτα του δίσκου και μετά να σαβουρώνει όλο το κυλικείο, εγώ ήμουν αποφασισμένη να αντιμετωπίσω το δίσκο για κάνα μήνα ακόμη και δεν μπορούσα να ακούω άλλο τη γκρίνια της, οδήγησαν σε μάλλον απορημένο βλέμμα – δεν θέλησε ούτε να σκεφτεί πως οι γιατροί κάποιο λόγο θα είχαν για να την κρατήσουν. Τελικά, υπέγραψε και έφυγε σε λίγες μέρες – περισσότερες από όσο άντεξε και άντεξα…
Επηρέασε όμως και την άλλη. Που μπήκε με τσιμπημένη πίεση, και αισθάνεται μια χαρά. Πώς μπορεί να καταλάβει την κρισιμότητα της αυξημένης πίεσης, όταν δεν έρχεται ο γιατρός να ενημερώσει σωστά και υπεύθυνα; Κάθε βράδυ κλαίει για το έγκλεισμό της, και παρακαλάει είτε να την αφήσουν με αναστολή, είτε να δώσουν τέλος στο αβάσταχτο μαρτύριο με τη γέννα, κι ας κινδυνεύουν να μπουν τα μωρά θερμοκοιτίδα Τελικά έφυγε κι αυτή με υπογραφή, αφού έπεισε το γυναικολόγο της στην ιδιωτική κλινική να προχωρήσει άμεσα στη γέννα, με τη θερμοκοιτίδα έτοιμη για παν ενδεχόμενο…
Και η νοσοκόμα έκλαψε. Κι ας δουλεύει στη διπλανή κλινική. Μπορεί να βάζει κάθε μέρα ορούς, δεν είχε χρησιμοποιήσει όμως η ίδια. Όμως αν και το πρώτο τρίμηνο τελειώνει σε λίγο, οι εμετοί δεν λένε να πάψουν. Και οι ορμόνες της εγκυμοσύνης την έκαναν να βαλαντώσει στη σκέψη ότι χρειάστηκε να κοιμηθεί λίγες νύχτες στα τόσο γνώριμα κρεβάτια.
Δεν αντέχω άλλο σαλονικιές. Να παραγγείλω να φέρνουν μόνο από επαρχία, που έρχονται οικειοθελώς και συνειδητά;

Τρίτη, 27 Μαΐου 2008

Θα μου λείψετε...


Πήγα χαρούμενη αυτή τη φορά στο γιατρό. Τα αποτελέσματα μου φάνηκαν καλύτερα από την προηγούμενη φορά - ο αιματοκρίτης ανέβηκε, η γλυκοζιωμένη κατέβηκε, όλα πάνε κατ'ευχήν. Αλλά...δεν είχαμε σύγκλιση απόψεων!
Εστιάζοντας σε άλλα σημεία των αποτελεσμάτων, μου ανακοίνωσε με κάθε σοβαρότητα πως χρήζω εισαγωγής σε οργανωμένο ιατρικό κέντρο - κι αυτό δεν υπάρχει στα μέρη μας, ούτε δημόσιο ούτε ιδιωτικό. Κρίνει επιβεβλημένη την εισαγωγή και παραμονή μου σε μεγάλο μαιευτήριο Αθήνας ή Θεσ/νίκης.
Βλέποντας το πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα κάθε λύσης - με τα δεύτερα να υπερτερούν των πρώτων...- εντέλει καταλήξαμε να αποχωριστούμε τη μικρή για λίγες βδομάδες στέλνοντάς την στην Αθήνα, και να κάνω εισαγωγή στη Θεσ/νίκη.
Δεν ξέρω πόσο θα παραμείνω - ελπίζω να παραμείνω όσο γίνεται περισσότερο, γιατί αυτό θα σημαίνει λιγότερες μέρες θερμοκοιτίδας για το καμάρι μου... Στείλτε μου τις ευχές σας, τις χρειάζομαι!

Κυριακή, 25 Μαΐου 2008

Λίγες βδομάδες ακόμη...


Λίγες βδομάδες ακόμη μείνανε. 9 ακόμη, λέει ο γιατρός με βάση την εμπειρία του, 7 λέω εγώ με βάση τη δική μου, πολύ μικρότερη ομολογουμένως. Όπως και να'χει, φτάσαμε στο τελευταίο δίμηνο, και είναι καιρός να ανασκουμπωθούμε και να κάνουμε τον προγραμματισμό μας.
Αφού ψάξαμε σε όσες εταιρίες συλλογής βλαστικών κυττάρων μπόρεσα να βρω, τελικά καταλήξαμε σε μια ελληνική και πήγαμε το Σάββατο στην Θεσ/νίκη να υπογράψουμε συμβόλαιο και να πάρουμε το κιτ. Μπορούσανε να το στείλουνε με κούριερ, αλλά ήθελα να δω τους χώρους από κοντά.
Στην πρώτη γέννα ατύχησα, καθώς ενώ είχα υπογράψει συμβόλαιο και είχα ενημερώσει το γιατρό, το κιτ υπήρχε στο μαιευτήριο και έπρεπε απλά να τους το ζητήσω - αλλά μέσα στη ζάλη μου το θυμήθηκα στην αίθουσα ανάνηψης...
Με το όνομα ακόμη δεν καταλήξαμε κάπου. Θέλω να πιστεύω πως μέχρι να τον πιάσω πρώτη φορά στα χέρια μου, θα ξέρω το όνομά του. Στο μεταξύ, με έχει ταράξει στις κλωτσιές. Λες να ρωτάει τι καιρό κάνει εδώ έξω, να ξέρει πώς να ντυθεί στην έξοδο;
Πάντως, η μικρή με εξέπληξε χθες. Ενώ έδειχνε να μην καταλαβαίνει όταν της μίλαγα για τον αδελφούλι που μας έρχεται, χθες στα πολυκαταστήματα της Θεσ/νίκης που βρεθήκαμε δεν άφησε μωράκι που να μην το πλησιάσει, να μην τα χαϊδέψει, να μην το καμαρώσει. Και μόλις ήρθαμε στο σπίτι, ήρθε και χάιδεψε την κοιλιά μου και άφησε ένα φιλί...

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2008

Το ζήσαμε κι αυτό!


Η κάθοδος στην ΑΘήνα ήταν ήπια αυτή τη φορά. Δεν είχαμε την ευκαιρία να κυκλοφορήσουμε πολύ, και έτσι δεν συνέβησαν πολλά αξιοπρόσεχτα γεγονότα. Εκτός από τη βραδυά, που αποφασίσαμε να πάμε με μια παρέα σε ένα in στέκι της περιοχής - από αυτά που είναι ανοικτά όλη μέρα - όλη νύχτα, με το που κάθεσαι σου φέρνουν γεμάτα νεροπότηρα που τα ξαναγεμίζουν κατά καιρούς, και τις περισσότερες ώρες ψάχνεις για ελεύθερο τραπέζι...
Μελετώντας τον κατάλογο, καταλήξαμε σε καφέδες, σοκολάτες, μια μπύρα και πίτσα. Αφού ο σερβιτόρος μας ενημέρωσε για τους διάφορους τύπους μπύρας, η παραγγελία που τελικά πήρε αφορούσε ένα ποτήρι βαρελίσια - το έγραψε και στην απόδειξη εξάλλου που συνόδευε τους καφέδες και τις σοκολάτες. Δεν ήρθε όμως η μπύρα - χαρήκαμε μάλιστα για την ωραία σκέψη ότι θα τη φέρουν μαζί με την πίτσα, ώστε να είναι δροσερή...
Ήρθε όμως η πίτσα, χωρίς τη συνοδευτική μπύρα. Ο σερβιτόρος ατάραχος συνέχισε να εξυπηρετεί διπλανά τραπέζια, ώσπου τον αναζητήσαμε για να του θυμίσουμε την ελλειπή παράδοση της παραγγελίας. Και τότε ακούσαμε το ανεπανάληπτο "δεν υπάρχουν ποτήρια μπύρας για τη βαρελίσια"...
Αφού προσπαθήσαμε να συνέλθουμε - αφού δεν είχε ποτήρια για τη βαρελίσια, γιατί δεν το έλεγε να αλλάξουμε την παραγγελία; - προχωρήσαμε στην παραγγελία μιας μπύρας σε μπουκάλι. Και σε λίγα δευτερόλεπτα το μπουκάλι ήταν στο τραπέζι μας - όχι όμως και κάποιο είδος ποτηριού...
Ξανά να ενοχλούμε το σερβιτόρο, που είχε χάσει πια την υπομονή του μαζί μας - "μα σας είπα, δεν υπάρχουν ποτήρια για μπύρα..."
Δύσκολα πείστηκε πως μπορεί να πιείς τη μπύρα και σε κάποιο άλλου είδους ποτήρι από αυτό που είχε στο νου του!
Τελικά τι είδους φιλοσοφία έχει το μαγαζί ως προς την παροχή εξυπηρέτησης; Ο κατάλογος ήταν φροντισμένος, ο χώρος καλά διακοσμημένος, το περιβάλλον προς το κυριλέ - κι όμως αν δεν έχουν τα "σωστά" ποτήρια, προκειμένου να διατηρήσουν την "ποιότητα" κινδυνεύεις να μην πάρεις την παραγγελία σου, χωρίς να σε ενημερώσουν και χωρίς να το αφαιρέσουν από την απόδειξη...

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008



Ξέρω έχω χαθεί για λίγο, για να μην πω πολύ. Ίσως γιατί με έπιασε η άνοιξη. Ίσως γιατί ενώ έπρεπε να ρίξω τους ρυθμούς, το έχω ρίξει στη δουλειά.
Μια ντουζίνα μέρες στην Αθήνα πασχαλιάτικα, αντί να με ηρεμήσουν, με απογοήτευσαν κι άλλο. Δεν είχα κουράγιο ούτε τους φίλους να πάρω τηλέφωνο - κι αυτούς που πήρα, οι περισσότεροι λέγανε "κοπιάστε από τα μέρη μας". Ρε παιδιά, με την κοιλιά τεντωμένη είμαι, να έχω τη ζουζούνα να χτυπιέται όλη τη μέρα, να κάνω τόσα χιλιόμετρα για να έρθω στα μέρη σας και πρέπει να έρθω εγώ στη γειτονιά σας;
Τελικά, ήπιαμε 2 καφέδες στη γειτονιά μας (τον ένα με συγγενείς...), πήγαμε σε ένα φιλικό σπίτι με άλλα 5 παιδιά κάτω των 10 ετών (όπου η δικιά μας έδωσε ρέστα...), και σε μια οικογενειακή μάζωξη. Α, πήγαμε βόλτα και στο πάρκο της Νέας Σμύρνης, που απέκτησε καταπληκτικό παιδότοπο. Θα το ξανασκεφτώ πάρα πολύ να ξανακατέβω - δεν είχα το κουράγιο να βγω από το σπίτι, αλλά πιστεύω πως εγώ είχα δικαιολογία, οι Αθηναίοι ποια είχανε;
Στην επιστροφή, με περίμενε η δουλειά που λέγαμε. Ενώ στην πρώτη εγκυμοσύνη ήμουν ήρεμη, αυτή τη φορά με έπιασε ένα τρομερό άγχος για τα πάντα - και μια κούραση άνευ προηγουμένου. Ο γιατρός διέταξε να πέσουν οι τόνοι και μου έδωσε άδεια - το αφεντικό σήμερα θα στείλει ταξί για να με πάρει να μετέχω σε σύσκεψη... Ο ύπνος έχει γίνει σπάνιο είδος, με πολλές διακοπές ενδιάμεσα, η υπομονή μου φαίνεται να στερεύει, οι αντοχές είναι εξαφανισμένες από καιρό - πήρα ήδη τσατσάρα να σπάω μέχρι να δω από κοντά το μπόμπιρα που με κλωτσάει ασταμάτητα...

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

Ανάποδος κόσμος...


Κάποτε η νυχτερίδα αποφάσισε να σταματήσει να ζει μόνη και προσέγγισε το βασίλειο των πτηνών. Στο συμβούλιό τους τα πουλιά εξόρισαν τη νυχτερίδα, γιατί δε γεννάει αυγά, αλλά μωρά.
Η νυχτερίδα απογοητευμένη, δεν είχε άλλη επιλογή. Πήγε και ζήτησε από τα θηλαστικά να τη δεχτούν κοντά τους. Κάνουν συμβούλιο και αυτό αποφαίνεται ότι δε μπορούν να τη φιλοξενήσουν, γιατί απλά πετάει…
Από τότε ζει μόνη και περήφανη, μόνο που αποφάσισε να κοιτάει τον κόσμο ανάποδα. Γιατί δε μπορεί να έβλεπε τον κόσμο ως τότε ανάποδα. Θα έπρεπε να ήταν όντως ανάποδος ο κόσμος…

Το χέρι της ελπίδας...




Την ιστορία την έχω ξαναδιαβάσει και στο παρελθόν, που πρωτοκυκλοφόρησε η φωτογραφία. Όμως ξαναδιαβάζοντάς την στην ιστοσελίδα της αγαπητής Trelofantasmenis ξανασυγκινήθηκα. Ειδικά όταν συνειδητοποίησα ότι το μωράκι μου είναι στην ίδια βδομάδα με το μωράκι της φωτογραφίας...

Η φωτογραφία δείχνει τον εικοσιενός εβδομάδων Samuel Alexander Armas να σφίγγει το χέρι του χειρούργου Joseph Bruner ο οποίος προβαίνοντας σε μια καταπληκτική εγχείριση έσωσε την ζωή του αγέννητου μωρου.
Το έμβρυο είχε διαγνωστεί ότι έπασχε από την νόσο spina bifida (διχοτομημένη σπονδυλική στήλη) και θα είχε τρομακτικά προβλήματα στην μετέπειτα ζωή του.Οι γονείς μπορούσαν να προχωρήσουν σε αποβολή του εμβρύου κάτι το οποίο όμως δεν έπραξαν λογω της πιστης τους.
Η Julie Armas μητέρα του μικρού Samuel εργαζόταν ως νοσοκόμα στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών και γνώριζε τις προχωρημένου τύπου χειρουργικές επεμβάσεις του Δόκτορα Bruner στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο του Vanderbilt, στη Nashville.
Για να γίνει όμως η επέμβαση στο έμβρυο,αυτό δεν έπρεπε να απομακρυνθεί από την μήτρα διότι δεν θα επιβιωνε.
Κατά τη διάρκεια της εγχείρησης, ο χειρούργος αφαίρεσε την υστέρα με καισαρική και έκανε μια μικρή τομή στον αμνιακό σάκο, μέσω της οποίας μπόρεσε να εγχειρίσει τον μικρό Samuel.
O Dr. Bruner τελείωνε επιτυχώς την εγχείρηση, όταν το έμβρυο έβγαλε το μικροσκοπικό αλλά ανεπτυγμένο χεράκι του μέσα από τη τομή και γαντζώθηκε από το δάχτυλο του έκπληκτου γιατρού. Ο διάσημος αυτός χειρούργος είπε ότι έζησε την πιο συγκινητική στιγμή ολόκληρης της ζωής του, όταν ένοιωσε το χέρι του Samuel να του γραπώνει ένα δάκτυλο, δείχνοντας ευγνωμοσύνη που του χάρισε το δώρο της ζωής.

Το μωράκι τελικά είδε το φως του ήλιου στις 2 Δεκεμβρίου του 1999, και ζει μια αρκετά φυσιολογική ζωή. Έγινε ένα υπέροχο αγοράκι που λατρεύει τις αγκαλιές...



Αφιερωμένο σε όσους αγαπούν τη ζωή...

ΥΓ. Το επεισόδιο της σειράς House που προβλήθηκε πριν από λίγες βδομάδες και περιείχε την ίδια ακριβώς σκηνή, είναι βασισμένο σε αυτή την ιστορία.

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2008

Προβλεπόμενο φύλο : άρρεν


Τα αποτελέσματα είναι σαφέστατα. Δεν μιλάμε για τη διαίσθηση των γυναικολόγων, αλλά για την ανάλυση του DNA - υγιέστατο αγοράκι λοιπόν!
Πάει και η τελευταία μου ελπίδα να ξαναδώ ροζ κουκλάκια στο μαιευτήριο. Θα έχω την ευκαιρία να θαυμάσω αυτή τη φορά τα σιέλ... Ήδη κατέβασα από το eortologio τα αντρικά ονόματα και ψάχνουμε να βρούμε το όνομα για το νέο μέλος της οικογένειας...

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

Συννεφιασμένα γενέθλια...


Για το καλό της μέρας, νιώθω ότι πρέπει να σας κεράσω ένα γλυκάκι για τα γενέθλιά μου - όσο κι αν είναι απαγορευμένο για μένα αυτές τις μέρες!
Τι παράξενο συναίσθημα. Άλλες χρονιές περίμενα με χαρά αυτές τις μέρες, να γιορτάσω για άλλη μια φορά τα 22α γενέθλια, να κεράσω φίλους και συναδέλφους, να πάρω και τα γλυκάκια για το σπίτι (διπλά γενέθλια, μιας και τα γενέθλια του Τ. είναι στις 17.3).
Φέτος περάσανε σχεδόν απαρατήρητα. Με ραντεβού σε γιατρούς, με μαστορέματα στο σπίτι που δεν λένε να τελειώσουνε, με ένα σωρό άλλες σκοτούρες... Θα μπορέσουμε να ξαναχαρούμε τα γενέθλιά μας;
Η δεύτερη εγκυμοσύνη δεν θυμίζει την πρώτη σε αρκετά σημεία. Η υπέρταση, που την πρώτη φορά ήταν απολύτως ελεγχόμενη, χρειάστηκε να διπλασιάσουμε τις δόσεις για να ηρεμήσει λίγες μέρες, αλλά βλέπω ότι ξανακάνει νερά. Ο διαβήτης κύησης, που την πρώτη φορά με ταλαιπώρησε σχετικά επί δίμηνο αλλά σχετικά ελεγχόμενος κι αυτός, ξεκίνησε αυτή τη φορά στον τέταρτο μήνα - ή μάλλον από τότε που συνειδητόποιησα την εγκυμοσύνη - και αν και ανεβάζω τις δόσεις της ισνουλίνης καθημερινά, το σάχαρο ανεβάζει τις τιμές με ολοένα και αυξανόμενους ρυθμούς. Οι υπέρηχοι, που την πρώτη φορά ήταν στιγμή ευτυχίας που μοιραζόμασταν με τον Τ., τώρα γίνανε μοναχικές στιγμές ανάμεσα σε μένα και τον εκάστοτε γυναικολόγο (ακόμα τα παλεύω, έφτασα αισίως στον τρίτο, μακάρι να τρίτωσε και να παραμείνω...). Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάτι μυστήριες συσπάσεις κάνανε την εμφάνισή τους και ο γιατρός σύστησε μαγνήσιο, φυλλικό οξύ και τοκολυτικό...
Και σήμερα, ημέρα γενεθλίων, ήρθε η ώρα για την αμνιοκέντιση. Θυμάμαι πως την προηγούμενη φορά πήγαμε χωρίς άγχος, πιασμένοι χέρι-χέρι όπως σε όλη την εγκυμοσύνη, στο Μητέρα, και ο γιατρός που με εξέτασε προσπαθούσε σε όλη τη διάρκεια της εξέτασης να με κρατάει ήρεμη και ευδιάθετη. Αυτή τη φορά ο γυναικολόγος μου έκλεισε ραντεβού σε κάποιον στο κέντρο της Θεσ/νίκης, ο οποίος από το τηλεφωνο με ενημέρωσε πως η πιθανότητα αποβολής είναι 1:100 και πως όταν φτάσω στο ιατρείο, θα μου δώσει υλικό να διαβάσω... Συνάδελφος με ενημέρωσε, πως το υλικό είναι ακόμη πιο απογοητευτικό, και όταν εκείνη είχε κλείσει ραντεβού και πήγε μόνη της, έφυγε κλαίγοντας μετά την ανάγνωση. Επέστρεψε σε λίγες μέρες με τον άντρα της που την ηρέμησε, και πήγαν όλα καλά, αλλά θυμάται ακόμη την τρομάρα που είχε πάρει. Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να περάσω τέτοια τρομάρα, ειδικά με τη μήτρα να κάνει συσπάσεις... Φυσικά, θα παρακαλάω να μη γίνει και καμιά διακοπή ρεύματος εκείνη την ώρα...
Από την άλλη σκέφτομαι συνέχεια, πως δεν μου δόθηκε αυτό το δώρο για να μην το απολαύσω!

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008

Οι πρώτες λεξούλες...


Παρόλες τις γκρίνιες από γιαγιάδες και γνωστές, δεν πτοούμαι που η μικρή μου έφτασε 31μηνών και δεν μας χάρισε ακόμη τα πολύτιμα λογάκια της. Την είδα να περπατάει 17 μηνών - μέσα σε 2 μέρες να έχει ολοκληρώσει τη σταθερότητα που της έλειπε και να βαδίζει με σιγουριά και σταθερότητα. Οπότε κατανοώ ότι όταν αισθανθεί έτοιμη, θα πει ολόκληρες προτάσεις μονοκοπανιάς και τότε θα νοσταλγώ τις μέρες της ησυχίας...
Πριν τρεις βδομάδες στο σουπερμάρκετ με πήρε χεράκι-χεράκι να μου δείξει το σκύλο πάνω στις σκυλοτροφές και να μου πει ότι ήταν "γουβ". Η πρώτη λεξούλα της κόρης μου ήταν το ΓΟΥΒ! Συνέχισε να μου δείχνει όλα τα σκυλάκι ως "γουβ", ενώ έκανε διάκριση στις γάτες ως "γα". Από τότε όποτε βλέπει σκυλάκι στο δρόμο, σε βιβλίο, στην τηλεόραση, το δείχνει και λέει "γουβ"...
Η δεύτερη λεξούλα ειπώθηκε την προηγούμενη βδομάδα. "Κοίτα". Και να δείχνει με το δάκτυλο αυτό που θέλει να κοιτάξεις. "Κοίτα", "κοίτα", "κοίτα" να δείχνει ασταμάτητα και να μη σταματάει καθόλου... Μέχρι που πρόσθεσε το "κοίτα κει" και δείχνει τα μακρυνά με αυτή τη φρασούλα πια, ενώ για τα κοντινά συνεχίζει το "κοίτα"!
Σήμερα πρόσθεσε νέες λεξούλες στο λεξιλόγιο. "Μαμά", "μπαμπά", "κακά"... Προβλέπω ότι πολύ σύντομα οι μέρες της ησυχίας θα είναι πια παρελθόν...

Σκηνές καθημερινής παράνοιας...


Σκηνή πρώτη:
Κλήση με απόκρυψη (τι πρωτότυπο...), και για φόντο φασαρία από οδική κίνηση (τι στο καλό, από καρτοτηλέφωνο στη Σταδίου τηλεφωνούν;). Η κυρία στο άλλο άκρο της γραμμής προσπαθεί να είναι ευγενική, καθώς μου ανακοινώνει ότι επικοινωνεί από την ...bank για να με ενημερώσει για το νέο πρόγραμμα μεταφοράς οφειλών που έβγαλε η τράπεζα. Στο ίδιο πλαίσιο της ευγένειας της εξηγώ ότι δεν ενδιαφέρομαι. Και η απάντησή της : "Μα καλά, δεν έχετε οφειλές;"...

Σκηνή δεύτερη:
Η κοπελιά, καταφανώς κουρασμένη όπως βρίσκεται σκυμμένη πάνω στο τραπέζι του γραφείου, προσπαθεί να εξηγήσει στο τηλέφωνο στο Γιωργάκη ότι δυστυχώς η δουλειά και σήμερα απαιτεί λίγη υπερωρία, όμως δεν αντέχει άλλο την κλεισούρα. Θέλει να βγούνε και λίγο έξω, και προφανώς επειδή ο συνομιλητής της δεν ανταποκρίνεται, του κλείνει εκνευρισμένη το τηλέφωνο. Ωστόσο, σε λίγα λεπτά, το τηλέφωνο ξανακτυπά και η πρόσκληση είναι δεδομένη. Ο συνομιλητής της κανόνισε με "τα παιδιά" να βρεθούνε στο πιο ιν στέκι. Και ενώ περίμενε να ακούσει ευχαριστίες και συγχαρητήρια για το πρόγραμμα, η απάντηση της κοπελιάς έρχεται να τον προσγειώσει. "Ρε Γιώργο μου, φοράω ακριβώς τα ίδια ρούχα με προχθές, πώς θα εμφανιστώ στο μαγαζί;"...

Σκηνή τρίτη:
Το μωράκι είναι στην ηλικία που ξυπνάει κρυμμένα μητρικά ένστικτα. Η 20χρονη ξανθιά που το θαυμάζει, έχει ενθουσιαστεί. "Και πόσο είπαμε ότι είναι;" αναρωτιέται. 50 ημερών, της απαντάει η μάνα. "Α, καλέ, δεν έχει κλείσει ούτε μήνα..."

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008

Ήρθε η άνοιξη!


Τα χελωνάκια ξύπνησαν! Πάει η χειμερία νάρκη, ήρθε επισήμως η άνοιξη. Δεν με τρομοκρατούν οι μετεωρολόγοι που μιλούν για βροχές και χιόνια - κι αυτά χρειαζούμενα είναι, αλλά τα πολλά τα κρύα είναι πίσω μας.
Το καινούριο μωράκι μεγαλώνει μέρα με την ημέρα - και πάλι μεταφράζω κάθε σφίξιμο στην περιοχή της κοιλιάς στην προσπάθεια επικοινωνίας του. Οι κακεντρεχείς μπορεί να είναι σίγουροι ότι είναι το έντερο που "ανταποκρίνεται", αλλά η μαμά ξέρει καλύτερα, έτσι δεν είναι;

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Πού βρίσκεται η θερμοκοιτίδα;


Είπαμε, πέρασα πια το στάδιο της "ολίγον εγκύου", και με έχει πιάσει ένας μικρός πανικός μέχρι να εντοπίσω το κατάλληλο ιατρικό team - μια από τις ελλείψεις της μικρής πόλης. Έκανα τη σχετική έρευνα αγοράς, που βασικά έδειξε ότι στη Δράμα γεννάς ή στο κρατικό Νοσοκομείο ή στην πρόσφατα ριζικά ανακαινισμένη μαιευτική κλινική.
Το κρατικό Νοσοκομείο είναι καλά εξοπλισμένο, αλλά σε ξεγεννά όποιος βρεθεί σε βάρδια την ώρα που θα χρειαστεί - άρα, άντε να εξηγείς στον ειδικευόμενο όλο το ιστορικό και να ελπίζεις ότι θα σε προσέξει.
Η μαιευτική κλινική, όντως πρόσφατα ανακαινισμένη. Δεν ξέρω πώς ήταν πριν, τώρα έχει πλάσμα τηλεόραση σε κάθε σουίτα. Και επειδή το κόστος του δίκλινου και του μονόκλινου είναι 900 ευρώ και 1.100-1.200 αντίστοιχα, δεν το συζητούν καν, σου δείχνουν κατευθείαν τα μονόκλινα και τις σουίτες....
Το θέμα βέβαια είναι η τρομερή στενότης του χώρου. Στο δίκλινο, ας πούμε, χωράνε δυο κρεβάτια και μια καρέκλα καφενείου. Στα μονόκλινα, δίπλα στο κρεβάτι παίζει και ένας καναπές-κρεβάτι, έχει και ατομική τουαλέτα. Η στενότητα όμως γίνεται μεγαλύτερη, όταν αντικρύζεις τα κουνάκια σε κάθε δωμάτιο. "Ο θάλαμος των μωρών;" τολμώ να ρωτήσω. Και η απάντηση που φοβόμουν να ακούσω, δυστυχώς αντηχεί. Τα μωρά είναι στο θάλαμο με τη μαμά τους. Και αν χρειαστεί θερμοκοιτίδα, ψελίζω, σκεπτόμενη ότι την προηγούμενη φορά δεν την απέφυγα. Αμέσως, μου λένε, και με οδηγούν σε δωμάτιο με το κλασικό κρεβάτι της μαμάς, έναν μικρό καναπέ για το συνοδό και... τη θερμοκοιτίδα! "Οι μαμάδες θέλουν να βλέπουν τα μωρά τους, και έτσι δεν χρειάζεται να τρέχουν σε άλλο θάλαμο", μου εξηγούν, καθώς μάλλον έχω μείνει στήλη άλατος...
Ο καλός μου πιστεύει ότι υπερβάλλω, ότι για να το επιλέγουν τόσες στην πόλη, δεν είναι δύσκολο. Όσο κι αν προσπαθώ να του εξηγήσω ότι οι άλλες θα έχουν συνοδό επί 24ωρου βάσεως, μάλλον δεν τον πείθω. Όλο και κάποιος θα βρεθεί, υποστηρίζει - αλλά μάλλον έχω δίκιο... Στην Καβάλα έχει 2 κλινικές, και οι δύο με ξεχωριστούς θαλάμους μωρών. Θα πάω να συζητήσω με γιατρό από κει, να δω μήπως γλυτώσω τη Θεσσαλονίκη...

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

New kid in the blog...



Η διάθεσή μου έχει πέσει δραματικά. Η κούραση είναι αφάνταστη. Ξυπνάω το πρωί πιο κουρασμένη από τη στιγμή που ξαπλώνω. Το κέφι μου έχει πάει ταξίδι. Είμαι πρησμένη, διαρκώς με μια λιγούρα, και όταν το πρωί βάζω κάτι στο στόμα μου, αναγουλιάζω...

Διαρκώς λέω να πάω σε κάνα γιατρό να κοιταχτώ, αλλά τι να πρωτοκοιτάξεις για την κούραση; Τι να πω στο γιατρό; Γιατρέ μου, δεν έχω κέφι πια; Ούτε και για αυτό έχω κέφι...

Και ξαφνικά, ο καλός μου θέλει να πάει στο φαρμακείο. Πάρε μου και ένα τεστ εγκυμοσύνης, του λέω πεταχτά, και με κοιτάει με απορία. Να πω, κι εγώ ξαφνιάστηκα. Το έχω στο νου μου μέρες τώρα, αλλά είπαμε, δεν έχω κέφι ούτε δυο βήματα να κάνω. Στο κάτω κάτω, δεν είναι εξέταση αίματος, γίνεται γρήγορα και ξεμπερδεύεις αμέσως... Δηλαδή τι αμέσως, αμεσότατα...

Αμέσως μου ήρθε η δύναμη να πάρω το γιατρό. Τι πάει να πει "θετικό"; Πόσο θετικό; Ο γιατρός, καταπέλτης. 13 βδομάδων... Για αυτό και οι αναγούλες! Το καλό είναι, πως το πρώτο τρίμηνο πέρασε κιόλας - θυμάμαι στην πρώτη εγκυμοσύνη μου είχε φανεί ατέλειωτο! Δεν το έχω συνειδητοποίησει ακόμη - πού θα πάει, θα το χωνέψω!!!

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

Ο Αλέξης

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Βαγγέλης Πιτσιλαδής
Πρώτη εκτέλεση: Πασχάλης & Olympians ( Ντουέτο )

Στα μαθητικά σου τα βιβλία
πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξης
και σε πιάνει μια μελαγχολία
κλείσε κοριτσάκι τα βιβλία

Κάθισε στο πιάνο σου λιγάκι
μα για ποιον να παίξεις, έφυγε ο Αλέξης
όπως το ξανθό καλοκαιράκι
κλείσε και το πιάνο κοριτσάκι

Αύριο η γιορτή σου ξημερώνει
ό,τι κι αν διαλέξεις λείπει ο Αλέξης
κι ήρθε στην καρδούλα σου το χιόνι
κλείσε κοριτσάκι το μπαλκόνι


Με αυτό το τραγούδι πρωτοερωτευτήκαμε στην εφηβεία, αυτόν τον Αλέξη ονειρευτήκαμε σαν τον ιππότη με το άσπρο άλογο, αυτός ο ρυθμός μας συνόδευσε στις μελαγχολικές στιγμές μας στα μαθητικά μας χρόνια, αιώνες πριν...

Και το σήμερα το αδυσώπητο, μας δείχνει πως ο Αλέξης που ήταν κρυμμένος ήταν... ο Κούγιας!

«Ο Πασχάλης δεν μπορεί να δεχτεί ότι με μια φορά η κυρία Τουτουντζή έπιασε παιδί» ανέφερε ο Κούγιας και είπε ότι η οικογένεια έχει απευθυνθεί στην έδρα της Γενετικής, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το μόνο που περιμένει είναι ο γενετιστής Κωνσταντίνος Πάγκαλος να στείλει αντίγραφα της διαδικασίας που ακολουθήθηκε...